Dit is mijn analyse in word.

klik op de link hieronder als je het online nu wil lezen

Mondo veneziano.

De kunstwereld heeft een jaarlijkse belangrijke happening en dat is de biënnale van Venetië. De gehele kunstwereld wordt gemeten aan de biënnale.
Mondo Venezano is een film over deze kunstwereld.

Als je deze kunstwereld volgens Prum zou analyseren kom je uit in 4 categorieën die in de film verantwoord zijn door de 4 hoofdpersonen. Een Curator, schilder, convivial artist en een theoreticus. De schilder lijkt vooral de hoofdrol te claimen.

De teksten zijn een beetje moeilijk te volgen maar waar het op neer komt is dat ze alle vier een andere mening op na houden ten opzichte van de kunst. Het eerste deel van de film gaat vooral over de vraag wat venetie (de kunst)voor een invloed heeft op de hoofdpersonen en wordt gevolgd door meningen die elkaar opvolgen.
Het tweede deel gaat vooral over de personage die elkaar, de kijker en zichzelf op hun eigen manier proberen over te halen dat wat ze zijn eigenlijk het enig is dat belangrijk is.

De schilder is een kwade maar duidelijk sprekende man die overtuigend overkomt en het vaak in zijn woorden opneemt voor de kunstwereld. Hij staat best open voor vooruitgang mits het ook daadwerkelijk met kunst te maken heeft. Zijn woorden falen weinig maar zijn daden verlopen niet vlekkeloos.
Zijn kritiek op de convivial artist is dat het te vaak een mengsel is van factoren die niks met het kunst te maken heeft. Het lijkt namelijk dat de convivial artist het leuk vind om met mensen te werken die geen verstand hebben van kunst. Maar de werkelijkheid blijkt dat de concivial artist eigenlijk alleen met zichzelf bezig is en uiteindelijk ook de curator die het waarschijnlijk in eerste instantie heeft georganiseerd bij zijn eigen spelletje betrekt. Dit niet zonder gevolgen.
De curator is voornamelijk bezig aan te geven dat er altijd vernieuwing moet zijn. |De schilder is het alleen niet met de curator eens als dit vernieuwende onderdelen bevat die niet met de kunst te maken hebben. De curator neemt in tegenstelling tot de schilder wel de tijd om “het kunstwerk” erkennen en tot zich te nemen. Maar als het niks meer is, dan neemt ze genadeloos afscheid.

De schilder heeft ook kritiek op de theoreticus. Dit komt omdat de theoreticus een bevestigende rol heeft. Hij kijkt vooral naar het verleden en heeft weinig zicht op de toekomst. Hij weet dat er een doel is en hij geeft aan dat een proces belangrijk is. Maar kan geen invulling geven aan de vorm van het uiteindelijk doel. De schilder probeert dit al in een eerder stadium van de film aan te geven door hem op op schilderachtige wijze te vermoorden.

De theoreticus bevestigd dit zelf nog eens wanneer hij de schilder probeert de doden. Hij kan het zelf niet. Weet wel hoe het moet. Maar kan de schilder uiteindelijk alleen laten lijden. Het is duidelijk dat hij het niet af kan maken. Verder voegt hij aan zijn mening toe: We had this idea - probably a very Russion idea - that you should suffer to get the right to say something. This sounds masochistic, typically Russian, but I believe that this idea also contains a certain universal meaning. And the idea of suffering to gain experience and the right to make a statement is exactly something that doesn’t exist here.*

Deze quote vind ik daarom persoonlijk de basis van de film en de gehele kritiek die de film heeft op kustwereld in het algemeen. De schilder klaagt op wat er is maar wat hij maakt ie ook niet goed. De curator begint steeds opnieuw. De convivial artist is vooral met z’n eigen spelletje bezig en de curator weet niet waar het naartoe gaat. Hierdoor ontbreekt de juiste ervaring. Het resultaat is een kunstwereld die stilstaat en niks voorsteld. De enig die hier invloed op kan uitoefenen is volgens mij de toeschouwer.

* Victor Misiano.
Victor Misiano refereerd vaak naar het lijden tijdens het rusische communisme en het ontrbeken van perpectief voor de kunstenaars uit de sovjet. Tegenwoordig is het voormalige rusland sociaal erg goed en daarom heeft hij nu kritiek op de kunstenaars die er leven. Volgens hem is de toeschouwer trouwens erg belangrijk en de kunst heeft als rol de toeschouwer op een hoger niveau te intrigeren met onderwerpen als ethische inspanning en kritische houding. Zijn menig over de biënnale van Venetië moet volgens hem daarom ook absoluut niet luchtig en leeg vermaak zijn.