Sorry, ik wil het graag ergens anders plaatsen maar dat lukt niet. Lees hieronder verder.

Een beeld van de kijker.

In de openingsscène waarbij een boek gelezen wordt door de Convivial Artist “Gunshot wounds”. Dit boek bestaat trouwens echt. Wat geeft dit aan? Symboliseerd dit de tijd van nu in het westen waarbij ellende voor velen surrealistisch is? Wapens en wonden meer iets abstracts zijn dan realiteit? Is de CA meer bezig met de kleine wereld waarin hij leeft dan met de wereld problematiek, die te groot en te ingewikkeld is geworden?

In de scene waarbij de acteurs hun eigen visie geven op venetie aan de hand van citaten van een persoon nl Phillppe Sallers. Een mooi stukje kritiek op Venetie, het is maar hoe je Venetie wilt zien maar het is en blijft een decor. Er worden shots gemaakt van verval, het is aan het af brokkelen. Hier geeft de regisseur al snel aan wat zijn persoonlijke beeld is van Venetie.

Wat zou Prum gemaakt hebben als dit decor niet bestaan zou hebben in Luxemburg?

In volgende scene ontspannen op terras waarbij de theorist opent met een mogelijkheid dichter tot elkaar te komen blijkt dit geheel niet aan te slaan. De verschillen zijn te groot. Het lijkt ook wel of ze allemaal de hoop hebben opgegeven. ¬

Nu komt een prachtig moment waarbij de eenzame Painter een kijkje geeft in zijn gedachten wereld, zijn overtuiging en geloof. Hij stijgt letterlijk boven de rest uit, kijkt neer op de wereld. Alleen gaat dit met behulp van een hoogwerker, dit wordt later nog beter wanneer je ziet dat hij daar samen met iemand staat die de hoogwerker bestuurt. Is de painter bewust van zijn positie in de hedendaagse kunst maar wil hij het niet zien en gaat daarom kuntsmatig boven de rest staan?

In de avond waarbij de theorist zijn dia projectie aan het voorbereiden is wordt door de regisseur niet in citaten maar in beeld het wereldbeeld van de theorist en CA gegeven. De theorist is aan het rommelen met dia’s dan gaat het shot over naar de CA die zijn I-pod aan het beluisteren is. Tevens gaat dit over in een soort slijmen bij de Curator door CA.

De moord op de theorist door de Curator mooi beschreven door arjan.

Tijdens de moord komt de painter in beeld. Hij zakt omlaag je ziet de constructie van het decor en zegt Canvas is Patient. Hij heeft dit geschreeuwd en zegt hij het nu zachtjes. Het karakter van de painter is dan wel duidelijk. Schilderkunst overwint alles.

Het moment dat the theorist een monoloog houdt tegen de curator achter de schermen geeft het struikelblok van de deze tijd aan. Deze monoloog begrijp ik heel goed maar ik kan er niks mee. Kunnen wij in deze maatschappij van nu wel de kunst maken die van grote waarde is? In art there are no schools only hospitals! Dit vind ik een mooie uitspraak.

We had this idea - probably a very Russion idea - that you should suffer to get the right to say something. This sounds masochistic, typically Russian, but I believe that this idea also contains a certain universal meaning. And the idea of suffering to gain experience and the right to make a statement is exactly something that doesn’t exist here.

Dit statement spreekt me het meest aan omdat dit me hulpeloos maakt. Het is een manier van denken die me aan en tegen spreekt. Hoe meer ik er over nadenk des meer het me tegenstaat, ondanks dat ik het begrijp.
Judith heeft zich verdiept in Viktor Misiana

In art there are no schools, only hospital
Jean Cocteau zei ooit: ‘In de kunst zijn er geen scholen, alleen ziekenhuizen’.
Charlier, Jacques

Hier ga ik informatie over inwinnen.

Persoonlijk heb ik ook niks met de manier zoals de kunstwereld in deze film wordt neergezet. Kunst geeft me de kriebels en na deze film nog meer. Dit moet de bedoeling geweest zijn. Bijna bij elk citaat denk ik jezus , help. Bedankt Prum.

Nog even dit, in hoeverre praten wij in citaten? Alles is al een eens gezegd. Hoe oorspronkelijk zijn onze zinnen.