mijn eerste post, een vertaling! Je kan em ook hier lezen.

De biénale is fantastisch door de grote historische waarde die het heeft. En dat kan een individuele passie zijn. Maar je zou het juist niet als een museum moeten zien, maar als een constante recreatie. En zijn geheim is dat het werkt als een versterker “als je blij bent wordt je blijer, en als je verdrietig bent wordt je verdrietiger”.
Waarom gedragen we ons op de manier waarop we dit doen binnen de hedendaagse kunst wereld? We zijn vergiftigd door het systeem van exposities, dus hebben we de regels zo gesteld dat het onze voorbeelding te boven gaat. En als de situatie uit de hand de loopt, zal de manier waarop we elkaar tegen komen veranderen. Het ritueel is er niet alleen ten behoeve van de mistificatie, maar ook om de individuele ervaring publiek te maken. Een deel van de emotionele terleurstelling, dat samengaat met het bezoeken van een expositie van hedendaagse moderne kunst, komt door de herhalingen in de kunst en het verlies van de ritualistische basis uit de religie. Maar dit houd niet in dat ritualistisch gedrag verdwenen is maar dat dat gedrag is gereorganiseerd in afwezigheid. De klachten zijn chronisch, iedereen verwacht wel rituelen.
Iemand moet een lange weg hebben afgelegd, om zich niet van z’n werk te laten afleiden. De wens om je in de massa te begeven, blijft lang aanwezig. Je moet je op de een of andere manier vast blijven houden aan je dwaas/zonderlingheid. Dan zal zich een tapijt van beelden vrijkomen. Dan zal zich een horizon van associatie ketens weer worden gegeven. Het wordt de hoogste tijd dat ik me van het “sorry dat ik besta syndroom” bevrijd. Het geeft inspirerende momenten. maar dan ook kwellende afscheidingen, waarbinnen niets meer gevoeld of waargenomen kan worden. Het canvas is geduldig. Als je je probeert te bewegen in een voor jezelf afgekadert gebied, wordt dat ook geregistreerd buiten jezelf om. Niemand blijft onopgemerkt, als je onverstoorbaar door blijft werken. Het canvas is geduldig.
In de kunst zijn geen scholen, alleen ziekenhuizen. Binnen het communisme leefde we in een constante mentale en spirituele spanning, maar veel kunstenaars zien het als een paradijs van sociale veiligheid en respect voor intellectuele productie. We hadden het idee dat je moest lijden om het recht te hebben om iets te mogen zeggen, een idee dat in het westen niet bestaat. Om misverstanden te voorkomen werk ik met mensen die niet in eerste instantie kunstenaar zijn maar met diegene die in andere gebieden werken. Het gaat dan meer om het menselijke aspect dan om het professionele. Vriendschap is niet een creatieve samenwerking, maar een etische vorm van liefde. Is het proces dan genoeg voor jou? Het gebrek aan richting wordt duidelijk in het proces van zijn ontstaan, zulke projecten zijn waardevol tijdens zijn bestaan.
Zulke projecten zijn niets anders als zelf-hulp vrijwillige groep therapie.
De kijkers innerlijke afstand zal verdwijnen omdat door de verdieping met levens atmosferen de sensaties totaal zal stimuleren. In dit totale beeld zal alles een beeld zijn.
Elke keer als ik een foto zie van een DJ, in een galerie die op een opening draaide. Wil ik de curator vermoorden die dat heeft toegestaan.
Deze kunstenaars weten gewoon goed hoe ze hun publiek moeten aanspreken met hun projecten.
In het museum of iets wat daarvoor door moet gaan gebeuren dit soort praktijken in het bijzijn van de gezaghebbenden, die hun beeld moeten bijstellen van de kunstwereld.
De kunstenaar houd ervan te experimenteren in de publieke ruimte, dat hem oplossingen verschaft en er weer verbazing kan bestaan, welke kwijt was tussen het werk en  de waarneming.
Waar stopt het maken en waar begint de kunst? Artistieke werken kunnen alleen gerechtvaardigd worden, als het een risico neemt. Invloed van bestaande hiërarchieën moeten constant heroverwogen worden. Hemogene systemen werken binnen aangewezen grenzen en verschillen mogen niet te veel naar buiten treden, dat leidt tot onveiligheid. Radicaal conserveren werkt daarentegen met die onveiligheid binnen het systeem. Het spel binnen het systeem, met het systeem, maar alleen binnen de gestelde grenzen. Dus radicaal conserveren binnen het hemogene systeem is deel van het systeem. Er is geen echte tegen beweging meer, want deze is ook geìntergreerd. Hedendaagse kunst de nijging op te boksen tegen oude systemen.
Het is vaak afgevraagd of het marxistish ideeën goed tussen ruilhandel en de waarde van goederen de essentie verbergt tussen consumisme en cultureel pessimisme. Een soort blauwdruk voor communistische vormen. Radicale democratie in actie! Weg met namaak en neoliberale vulgariteiten.
We zouden conserverende massa niet moeten voeden, welke bestaat uit individuele sterke personen, maar we zouden moeten proberen de hardnekkige sociale structuren en afspraken om te vormen. Om kwaliteit te krijgen, als start punt van ons werk.
Wat heb jij eigenlijk gedaan?
Ik heb me verplaatst van de theoretische realiteit naar de geldende realiteit. ik wil niet zeggen dat het proces alles is en het einddoel niets. Maar mijn persoonlijke positie is dat ik geraakt wordt door het ontbreken van doelen. Het is een frustratie die ik deel met veel intellectuelen. Ik geloof dat tijdens het proces er een doel wordt bereikt.
Dat klinkt iets onzeker.
Het ritueel helpt om een aantal relaties te behouden. We moeten niet zwijgen, dan heb je geen kans om een kritisch perspectief te formuleren, rondom een ziek denkbeeld van autonomy.
Door hun gesloten verbondenheid met de hedendaagse sociologische politieke ontwikkelingen en door hun samenwerkingsverband modellen, universele uitspraken zijn relatief in het gelijk van het brede proces. Het medium wacht hierop. Het is een interessante tijd om in kunst geinteresseerd te zijn. Vandaag denkt niemand dat kunst en technologie een deel van de geschiedenis zijn. Schilderkunst is al vaak dood verklaart, maar weet ook steeds weer terug te komen!
Zet jezelf in de rol van de niet voorbereide toeschouwer.
Het beeld dat we dan neerzetten is niet zwart-het is leeg.