Bij deze een bijdrage van Eva.

(Nog meer) Gebakken Veneziano lucht en resultaat van een interactivebrainstorm van twee instabilen in een “chino”

Hierbij probeer ik mijn conclusies van woensdag of, beter gezegd, iets proberen bijdragen aan “Hoe doen we een Interactive Concept over Mondo Veneziano?” Ik denk dat wij “handelen” met twee aspecten, of daar hebben we over gewerkt: de analyse van het film van Prum en daarvan onze eigen project. Namelijk, we zijn tegelijkertijd kijkers (lezers en onderzoekers) en makers. In de eerste kant, zijn we, volgens mij vrij interactief geweest. Ik bedoel: we hebben eerst individueel onze indruk van het werk van Prum en ook, misschien in minder mate, van zijn context en zijn betekenis, en dan hebben we deze individuele indrukken samen aan een groep project gebracht. Wat mijn begrijp, dit is ook interactie (ook teamwork). Ik denk dat wij een goede, mooi onderzoek van MV gedaan hebben, een daardoor, misschien onbewuster, van, ten minste, sommige aspecten van kunst en zijn maatschappelijke positie nowdays. Vind ik.

Woensdag heeft Willem, vooral na de pauze, veel nadruk gedaan in de brommen van MV (de citaten). En daarvan van het “probleem” van de auteurschap. In korte lijnen, de zaak van de brommen zou kunnen worden beschrijven als volgt:

1. Prum gebruik citaten, dus “letterlijke” brommen (ik zou zeggen dat het is bijna onmogelijk dan een auteur iets maakt zonder in rekening (ook onbewust) te houden wat voor hem/haar gedaan is. Maar het feit dat hij dit doen het is inderdaad vrij onmerkbaar in MV, en natuurlijk een vrij bewuste keuze, wil hij zeggen dat alles gezegd is? Of is dat een deel meer van zijn “kritiek”aan het kunstwereld? In iedere geval, dit is een auteur (Prum) beslissing, een daarvan voor een belangrijk punt van zijn film is.
2. Nu kommen we, instabiele compañeros! We maken een film als reactie, interpretatie, inspiratie… van de film van Prum. En daarvoor hebben we gebruik materiaal van MV (stukjes van de script en ook scènes (kruising, enz.)) maar ook onze eigen materiaal. Dat is ook een bewuste keuze geweest. Het is onze film. Maar is het dan een plagiaat van een plagiaat geweest?

(Wat dat kwestie van de auteurschaap te maken heeft met “sciencefiction” pak ik niet hellemaal goed. Heeft het misschien te maken met de “Marsachtige mannetjes in witte pakken” die de MV remake protagoniseren? Het wordt vervolgt.)

Wat mij betreft dit is een vrij “interactieve” studie van MV: de hele project en ook de laatste product: onze filmpje van Luxemburg. Lezen, en vooral lezen en op een actieve manier op de tekst reageren, betekent met de tekst interacteren. (ook als dit is niet hellemaal de concept van interactie die wordt aan internet of virtualreality gekoppeld. Tot hier is mijn indruk van de project tot nu toe en onze rol als lezers/onderzoekers-makers. (Natuurlijk kan altijd anders en ook dieper, maar dat is op dit moment, vind ik niet relevant)

 

Nu stappen we van de “interactief maken” naar de “interactief laten zien”. Hoe gaan we onze (interactieve) project aan (eventuele) publiek laten zien? Het is de bedoel hier dan dat publiek moet acteren en/of extrawerken om onze werk hellemaal te kunnen zien of te kunnen begrijpen (maar dit laatste is een andere verhaal).

Gisteravond met bieren, chineese eend, kip en anderen dieren, hebben we daarover gehad. Het idee van twee projecties van onze film laten zien lijkt me nog steeds goed. Maar misschien niet naast elkaar maar “laten we de mensen wandelen” om de hele project te kunnen zien. Het moeilijk hier is dat de film vertelt heen verhaal in de traditionele zin (ook woensdag daarover gehad), namelijk: begin en eind. Dus het gevaar hier is dat mensen kunnen het film begrijpen als “losse stukjes”. In iedere geval vind ik dit ook niet zo erg. Waarschijnlijk zouden we ook moeten de originele MV laten zien, want dat is de uitgaan punt van de hele project. Misschien kunnen we beide filmen naast elkaar, of gedistribueerd door de zal laten projecteren; ik bedoel, onze fragmenten naast fragmenten (of de hele film) van MV.

Beginnen nu meer ideeën te komen, maar ik moet weer gaan werken (voor mijn werk). Want ik geen computer heb, kan ik ze niet mailen, dus ik zal het schrijven op (traditionele) papier, en zondag aan jullie vertelen.

Voor nu het is genoeg (gebakken lucht?) geweest.