Het idee

Horror, Nep-horror, Gore. Suggestie van echtheid, Stanleymes, keukenmes, gereedschap, waterpomptang. De auteur als subject. Documentairevorm. Mockumentary. Gebruik van stemmen, voice-overs, zowel natuurlijk als computergegenereerd. Het wordt een soort instructiefilm. Alle tekst is in de tegenwoordige tijd. Wat wordt er geïnstrueerd? “Wil je nog meer? Do you want to know more?”

Een gefreakte instructiefilm. Hoe hak je een vinger af. Hoeveel keer kan je vinger knakken voordat je vinger het niet meer doet. Hoe ontmoet een stanleymes een halsslagader. Hoe lang kan je leven met een plastic zak op je hoofd. Een aantal van dit soort thema’s, door elkaar gemonteerd.

Maak het ongrijpbaar, fascinerend, zeker in het begin. Langzaam afstotende elementen opnemen, erger wordend. Knakken van gewrichten van vingers, nek. Dingen met tomatenketchup, verf. Vervreemding, doordat beeld niet bij geluid lijkt te passen. Geluid van trein. Contrasten in beeld / geluid die de realiteit versterken – hyperrealiteit. Hypnotiserend. Afstotelijkheid ook door suggestie van beelden. Niet zeer expliciet, maar wel realistisch.

Didaktiek: Geef de toeschouwer instructies. Ook dit wordt langzaam erger, het krijgt een commanderende toon. Beelden gaan elkaar steeds sneller afwisselen, ook geluid wordt intenser. Werk met stemmen. Computer gegenereerd? Stemmen kunnen ook ‘zweven’, afwisselen tussen natuurlijk / mechanisch. Als een soort vocoder effect.

Werk met teksten, visueel. Instructies, iconografie. Hazardous area. Gillende mensen. Werk met de synchroniteit van beeld en geluid. Hoofdtelefoon – gebruik van in-ear microfoons voor schrik-effecten.

Het doel

Doel is om in kaart te brengen waar de persoonlijke grens van een toeschouwer ligt. De toeschouwer bekijkt een werk, wat gradueel verandert, wat in heftigheid toeneemt. De actie begint onschuldig, lieflijk, maar wordt gaandeweg erger, afschuwelijker, afstotender.

De toeschouwer initieert de voorstelling, zodat het altijd vanaf het begin wordt bekeken. Groene knop: START.

Het einde van het werk bepaalt de toeschouwer zelf. Dit is heel persoonlijk. Waar ligt zijn grens. Hoever wil je gaan, tot hoever wil je het zien? Wanneer zet je het af, wanneer kan je het niet meer aan?

Toeschouwer een middel geven om in te grijpen – om het gebeurende stop te zetten, te beëindigen. Een grote, rode knop: STOP.

Er moet worden opgelet dat wanneer voor een standaard filmvertoning als vorm wordt gekozen, de toeschouwer al de indruk heeft dat het niet echt kan zijn, het blijft ver van de toeschouwer af. Zo krijgt nieuwsgierigheid de overhand over afschuw; hierdoor wordt iemands grens tijdelijk verlegd.

Een oplossing hiervoor – performance. In een performance is het wel ‘echt’. Nadeel is dat het tijd/werk kost, en het is altijd voor meer dan 1 persoon als publiek.

Andere oplossing is het intenser maken van het gebeurde: het dichter naar de toeschouwer toe brengen, door hem te isoleren. De toeschouwer moet geisoleerd naar het werk kijken, zodat het niet wordt afgeleid door ander publiek of andere werken. Door het een eenpersoonsvoorstelling te maken krijgt het gelijk iets intiems. De mogelijkheid tot relativeren wordt bemoeilijkt. Zet de toeschouwer in een hokje, met een stoel, hoofdtelefoon, en TV.

Het einde

Wat te doen als de toeschouwer niet opgeeft? De aanhouder wint altijd. Op een gegeven moment moet het systeem zich wel gewonnen geven: implementatietechnisch kan er wel met een (video)loop worden gewerkt, echter, dan is de grens die de toeschouwer ervaart voornamelijk verveling. Dit is niet de bedoeling.

Aan het eind: “YOU WIN!” Of als je hem niet hebt uitgekeken: “YOU LOSE!”

Met dan een korte sequence die vragen losmaakt bij de toeschouwer ondervraagt. Waarom ben je gestopt? Of als je wint, met een korte sequence: Waarom ben je niet gestopt?

Inspiratiebronnen / keywords

Inhoud

• Saw
• Ringu
• Ichi the killer
• Slangenmensen
• Guido v/d werve
• Mondo V.
• Mortal kombat

Vorm

• Starship troopers
• Stephen hawking
• Clockwork orange
• Instructables.com
• 30 minuten
• Funny Games (Michael Haneke)
• American Psycho